Parkeerdruk in gemeenten: van frustratie naar feitelijk inzicht

Parkeren als spiegel van de stad

‍

Wie door een willekeurige Nederlandse stad loopt, ziet het direct: volle straten, auto’s die rondjes rijden op zoek naar een plek, en fietsen die lukraak buiten de rekken staan. Parkeren lijkt een alledaags probleem, maar in werkelijkheid is het een spiegel van onze stedelijke leefkwaliteit.

Voor beleidsmakers en mobiliteitsadviseurs vormt parkeerdruk een van de meest tastbare indicatoren van hoe ruimte, gedrag en bereikbaarheid samenkomen.

‍

Toch worden veel besluiten over parkeerbeleid nog altijd genomen op basis van momentopnames of verouderde tellingen. Gemeenten baseren beleid op Excel-rapportages uit 2018, terwijl de realiteit op straat al lang veranderd is. De vraag naar parkeerplekken verschuift, vooral door trends als thuiswerken, deelmobiliteit en de groei van het fietsgebruik. Tijd dus om van frustratie naar feitelijk inzicht te gaan.

Wat is parkeerdruk eigenlijk?

‍

Parkeerdruk is simpel gezegd de verhouding tussen bezette en beschikbare parkeerplaatsen. Een bezettingsgraad van 90% betekent dat van elke 10 plekken er 9 bezet zijn. In de praktijk betekent dat: fileparkeren, zoekverkeer, en onvrede bij bewoners.

‍

Veel gemeenten hanteren die 90% als kritische grens — alles daarboven duidt op structurele druk. Maar hoe die druk zich ontwikkelt, verschilt sterk per wijk, tijdstip en type gebruiker. Een wijk met veel bewonersauto’s kent ’s avonds piekdrukte, terwijl een kantooromgeving juist overdag overloopt. Zonder actuele data blijft beleid reactief, en dat kost tijd, geld en draagvlak.

Van handmatig tellen naar datagedreven inzicht

‍

De traditionele methode – mensen met klikapparaten of turflijsten – heeft z’n tijd gehad. Niet omdat die methoden nutteloos waren, maar omdat ze te beperkt zijn voor de snelheid waarmee steden veranderen.

‍

Vandaag kunnen gemeenten gebruikmaken van AI-gestuurde parkeertellingen: camera’s, sensoren en scan-auto’s die realtime data verzamelen over bezetting, duur, herkomst en type vervoermiddel. Zo ontstaat een levend beeld van parkeerdruk, in plaats van een statische foto.

Die data wordt samengebracht in dashboards waarin beleidsmakers in één oogopslag zien:

• Waar de druk het hoogst is;
• Hoe lang voertuigen gemiddeld staan;
• En of maatregelen zoals betaald parkeren of vergunningenbeleid effect hebben.

Vertiqal helpt gemeenten daarbij door tellingen niet alleen uit te voeren, maar ze ook te vertalen naar beleid: van inzicht naar actie.

Waarom dit het verschil maakt

‍

Een datagedreven aanpak biedt drie belangrijke voordelen:

1. Snellere besluitvorming: beleidskeuzes kunnen onderbouwd worden met actuele cijfers.
2. Betere prioritering: investeer waar de druk structureel hoog is, niet op basis van gevoel.
3. Meer draagvlak: data maakt beleid transparanter en makkelijker uit te leggen aan bewoners en ondernemers.

Wanneer inwoners zien dat parkeermaatregelen gebaseerd zijn op feiten in plaats van aannames, groeit het vertrouwen.

Fietsparkeren: de andere helft van het verhaal

‍

Steeds meer steden merken dat niet de auto, maar de fiets voor de grootste druk zorgt. Stations, pleinen en winkelgebieden lopen over van gestalde tweewielers. Ook hier geldt: meten is weten.

‍

Door fietsparkeertellingen en sensoren in stallingen in te zetten, kan de capaciteit beter afgestemd worden op piekmomenten en seizoenen.

Vertiqal benadert parkeren dan ook integraal: auto, fiets en deelmobiliteit zijn geen losse werelden, maar onderdelen van één stedelijk systeem.

Conclusie: van nattevingerwerk naar inzicht

‍

Parkeerdruk is geen bijzaak, maar een beleidsinstrument. Met moderne datatechnologie kunnen gemeenten voor het eerst objectief meten, voorspellen en sturen op parkeerdruk.

Wie datagedreven werkt, wint niet alleen tijd en geld, maar ook grip op de leefbaarheid van de stad.

Vertiqal helpt gemeenten om van telling naar strategie te gaan – met data, AI en beleid dat meebeweegt met de stad.

‍